- تهران- منطقه 18 - خیابان خلیج فارس - خیابان ابوسعید غربی - خیابان ولیعصر جنوبی
- 09191537966

فلزیاب یا ردیاب شاقولی یکی از قدیمیترین و در عین حال بحثبرانگیزترین ابزارها در دنیای کاوشگری است.
این وسیله که بر پایه علوم متافیزیک و فرکانسهای طبیعی عمل میکند، هنوز هم طرفداران خاص خود را دارد.
در این بررسی، به کالبدشکافی این ابزار ساده اما مرموز میپردازیم.
از هزاران سال پیش، بشر برای یافتن منابع آب، حفرهها و فلزات زیرزمینی از ابزارهای آونگی استفاده میکرد.
فلزیاب شاقولی که امروزه در مدلهای پیشرفتهتر (جیوه ای یا فرکانسی) عرضه میشود، در واقع تکامل یافته همان سنت قدیمی است.
برخلاف فلزیابهای دیجیتال که با امواج الکترومغناطیسی کار میکنند، شاقول بر اساس تعامل بین انرژی بدن اپراتور (رادیستزیا) و فرکانسهای ساطع شده از فلزات عمل میکند.
بسیاری از کاوشگران حرفهای معتقدند که شاقول میتواند به عنوان یک مکمل قدرتمند در کنار دستگاههای تصویری و نقطهزن، محدودههای وسیع را در کمترین زمان ممکن پایش کند.
شاقولها بر اساس چند اصل فیزیکی و غیرفیزیکی عمل میکنند:
رزونانس فرکانسی: هر فلزی در زیر خاک فرکانس خاصی از خود ساطع میکند. شاقولهای پیشرفته که دارای محفظه (خوراکخور) هستند، با قرار دادن نمونهای از فلز (مثلاً طلا) درون خود، همفرکانس با هدف شده و به سمت آن متمایل میشوند.
استفاده از جیوه: در مدلهای معروف به شاقول جیوهای، از جیوه به عنوان یک عنصر حساس برای جذب و واکنش به میدانهای مغناطیسی و یونهای آزاد شده از فلزات قدیمی استفاده میشود.
سیستم خوراکدهی: این فناوری به اپراتور اجازه میدهد با قرار دادن تکهای از هدف مورد نظر در مخزن شاقول، دستگاه را فقط روی همان فلز “ست” کند تا از جذب فلزات بیارزش جلوگیری شود.

این ابزار معمولاً در سه دسته کلی قرار میگیرد:
شاقولهای ساده برنجی: بدون مخزن و صرفاً بر اساس تمرکز اپراتور.
شاقولهای خوراکخور (مخزندار): دارای فضایی برای قرار دادن طلا یا نقره.
شاقولهای جیوهای (فعال): حاوی ترکیباتی از جیوه آزمایشگاهی که حساسیت حرکت آونگ را به شدت افزایش میدهد.
یک پکیج حرفهای شاقول معمولاً شامل موارد زیر است:
بدنه اصلی شاقول (از جنس برنج، مفرغ یا مس با خلوص بالا).
زنجیر یا بند مخصوص (با بافت غیرمغناطیسی جهت عدم ایجاد نویز).
مخزن یا کپسولهای جیوه (در مدلهای جیوهای).
کیف چرمی یا چوبی برای جلوگیری از جذب انرژیهای محیطی در زمان استراحت.
دفترچه راهنمای جهتشناسی (آموزش معانی چرخشهای ساعتگرد و پادساعتگرد).
بدون نیاز به باتری: این ابزار در هر شرایطی و بدون نیاز به برق کار میکند.
قیمت بسیار ارزان: نسبت به دستگاههای الکترونیکی، هزینه ناچیزی دارد.
سرعت در شعاعزنی: برای بررسی چندین هکتار زمین در زمان کوتاه بسیار عالی است.
تشخیص حفره: قدرت بالایی در پیدا کردن فضاهای خالی و اتاقکهای زیرزمینی دارد.
وابستگی شدید به اپراتور: اگر اپراتور خسته، مضطرب یا ناامید باشد، شاقول پاسخ اشتباه میدهد.
خطای ذرات: شاقولها به شدت تحت تاثیر ذرات معدنی و سیلیس خاک قرار میگیرند.
تاثیر باد: وزش باد شدید میتواند حرکت شاقول را مختل کرده و باعث آدرس اشتباه شود.

ردیابی اولیه: تعیین جهت قرارگیری هدف در زمینهای وسیع.
حفرهیابی: شناسایی ورودی غارها، قبرها و مجراهای آب.
تایید نهایی: استفاده در کنار ردیابهای آنتنی برای اطمینان از وجود هدف.
فلزیاب شاقولی یک ابزار “اپراتور محور” است. این یعنی اگر شما فردی صبور هستید و زمان کافی برای تمرین و یادگیری زبانِ حرکت شاقول دارید، این ابزار میتواند به فرشته نجات شما در کاوش تبدیل شود.
اما اگر به دنبال دستگاهی هستید که با بوق زدن مستقیماً هدف را نشان دهد، شاقول برای شما مناسب نیست.
در واقع، شاقول عصای دست کاوشگران باتجربهای است که میخواهند با کمترین هزینه، بیشترین شعاعزنی را داشته باشند.

بله، اما نه به تنهایی. شاقول بر اساس فرکانس و رزونانس کار میکند. اگر شاقول از نوع “خوراکخور” باشد و شما تکهای طلا درون آن بگذارید، طبق قانون فیزیکِ همرنگسازی، به سمت سیگنالهای مشابه خود متمایل میشود. با این حال، موفقیت در این کار ۸۰ درصد به مهارت و تمرکز اپراتور و ۲۰ درصد به کیفیت خود شاقول بستگی دارد.
بهترین فلز برای ساخت شاقول، برنج (Brass) با خلوص بالاست. برنج به دلیل خاصیت پارامغناطیس بودن، کمترین تداخل را با میدان مغناطیسی زمین دارد. برخی از مفرغ یا مس هم استفاده میکنند، اما برنج به دلیل صیقلپذیری و وزن حجمی مناسب، در اولویت است.
جیوه به عنوان یک رسانای مایع و حساس به امواج الکترومغناطیسی عمل میکند. در شاقولهای جیوهای، حرکت جیوه درون مخزن باعث ایجاد یک میدان کوچک میشود که حساسیت شاقول به یونهای فلزات قدیمی (که در زیر خاک یونیزه شدهاند) را چند برابر میکند.
نکته ایمنی: جیوه مورد استفاده باید در کپسولهای پلمب شده باشد تا بخارات سمی آن با اپراتور تماس پیدا نکند.
این پدیده به “رادیستزیا” یا حساسیت بدن مربوط است. بدن انسان مانند یک آنتن عمل میکند. افرادی که استرس دارند، به شدت ناباور هستند، یا تمرکز ذهنی پایینی دارند، ناخودآگاه مانع از انتقال ریزحرکات دست به شاقول میشوند. برای کار با شاقول، ذهن باید کاملاً “خنثی” باشد.
برخلاف فلزیابهای دیجیتال، عمقزنی شاقول به حجم هدف و قدمت آن بستگی دارد. برای یک هدف بزرگ و قدیمی (که هاله مغناطیسی وسیعی ایجاد کرده)، شاقول میتواند تا عمق ۸ الی ۱۰ متری هم واکنش نشان دهد. اما برای یک سکه کوچک در عمق زیاد، کارایی بسیار پایینی دارد.
معمولاً شاقول با نزدیک شدن به هدف شروع به حرکت پاندولی (رفت و برگشتی) میکند و وقتی دقیقاً بالای سر هدف برسید، حرکت آن از پاندولی به دوار (چرخشی) تغییر مییابد. جهت چرخش (ساعتگرد یا پادساعتگرد) در افراد مختلف برای فلزات باارزش متفاوت است که باید با تمرین به دست آید.
بله، به شدت. شاقول یک ابزار مکانیکی حساس است. کوچکترین وزش باد میتواند حرکت آن را مختل کند. حرفهایها معمولاً در روزهای آرام و بدون باد کاوش میکنند یا از محفظههای شیشهای (فانوسی) برای محافظت از شاقول در برابر باد استفاده میکنند.
هر دو در دسته ردیابهای فرکانسی قرار میگیرند، اما ردیابهای آنتنی (الکتوردی) معمولاً برای شعاعهای بسیار دور (۵۰۰ متر به بالا) استفاده میشوند، در حالی که شاقول برای محدوده نزدیکتر و نقطهزنی دقیقتر کاربرد دارد. بسیاری از اساتید معتقدند دقت شاقول در تعیین نقطه نهایی از آنتن بیشتر است.
اگر اپراتور تازه کار باشد، بله. ذرات معدنی، سفالهای سوخته و برخی سنگها ممکن است فرکانسی مشابه فلز تولید کنند. به همین دلیل “خوراکگذاری” (قرار دادن نمونه فلز در مخزن) برای فیلتر کردن این خطاها الزامی است.
برای مشاوره رایگان در مورد علائم ونشانه ها و خرید و فروش فلزیاب ها
با کارشناسان ما در تماس باشید.
تلگرام کارشناس آثار و نشانه ها:@karshenas_zarshenasan
شماره تماس کارشناس آموزش فلزیاب ، خرید فلزیاب و تعمیر فلزیاب : 09191537965